Kasper Ohm un ick - John Frédéric Brinckman (Brinckmann) - Страница 1 из 281


Erzählung Buten frür dat Pickelsteen . Ick hadd
æwersten bannig inkacheln laten, un de oll Aben bullert' man
orig so von dat böken Blankholt, wovon he drang vullproppt wir.
Een Buddel Schato Dikem hadden wi all dat warme Blot bet up den
letzten Druppen aftappt, un bi de tweet wiren wi grad bi, un vier
anner stünnen noch in den Korw rechtsch von mi, so dat ick man
totogripen brukt, ahn uptostahn. Oll Unkel Andrees set æwer in
minen Armstohl vör den Aben, 'n Fotere dree ore vier af un hadd
sick von den veritabeln Türkschen instoppt, den ick von
P. J. Behnken an 'n »Glatten Aal« för des'
Gelegenheit halt hadd; denn de oll Herr frög nich vel nah
Glimmstengels nah, un wenn se ok ut de Vega de la Habana importiert
wiren. Wi annern, 'n Manner söß hoch, hadden uns æwer
de Trabukos hermakt, wo 'n apen Viertelkist von up den Disch vör
uns stünn. De Finsterladen wiren dichting to un de Roulos dal, un
dat was so mollig in min Quartier, as dat männigmal in son oll
Junggesellenharbarg is, wenn dor gode Frünn in tosamen kamen, de
sick 'nanner mœgen un de jedermann mag. Ick hadd nämlich
oll Unkel Andreeßen richtig dorto kregen un an de duwwelten
Trossen von sin Vörleew un Fründschaft för mi un uns'
Vetterschaft in minen eegen Haben binnen slept. – »Na,
Bengel«, hadd he to mi seggt, »denn helpt dat nich, seggt
Toppstedt, denn möt ick mi jo woll man gewen; denn kam ick morn
abend so hento sössen to di, Hans! Man länger as bet


-10     пред. Страница 1 из 281 след.     +10