Maren, en Dörp-Roman ut de Tid von 1848-51 - Johann Hinrich Fehrs - Страница 1 из 478


Johann Hinrich Fehrs mit Biller von Wilhelm Petersen
KAPITTEL EEN De Ogen so groot un blau un fraam, de Haar in twe
dicke blanke Flechten as en Kranz üm den Kopp leggt, Steern un
Hals fien un witt, de Backen as Samt so week mit twe lütte Kulen,
wenn se lach; darbi smeetsch un slank mit lütte Hannen un
Fööt – nee, garnich as de annern Buurdeerns, keen
Buurroos mit bläusterige Backen, – en Lillje weer se, bleek
un fien un fee. Wosaken keem he darbi? Wo kunn 't angaan, dat se
eren runden, weken Arm leggen dee in sinen knökerigen? Dat
weer in de provisorische Tiet von achtunveertig. All, wat man Been
harr un en Flint dregen kunn, müß mit in den Krieg gegen de
Dän. So waarn de Mannslüüd in Dörp un Stadt recht
knapp, de dar nableben, weren Jungs tun öllerhafte oder ole
Lüüd. Paul Struck weer ok woll al vör fievuntwintig
Jaar insegent, un sien Raasjaren, wenn he överhaupt wülk
hatt harr, weern lang vörbi. He speel al en Jarer föfftein
Buur op den gröttsten Hoff in Ilenbeck un sloog sik mit
Huusholersch, Knechten un Deerns alleen dörch. To 't Frien weer
he noch ni kamen; wenn he mal en Toloop neem, so keer he doch kort
vör de Hochtiet wedder üm. Kathrien Harder un eer Geld harr
he hartensgeern friet, aver de schoov em bisiet un neem en annern, de
garnix harr. Siet de Tiet schien dat, als wenn he koppschu waarn weer.
De Lüüd geben dat op, em mit en Bruut to brüden, un de


-10     пред. Страница 1 из 478 след.     +10