Wenn de Scharrnbulln brummt - Ludwig Frahm - Страница 1 из 78


  Mit Biller ut Theodor Herrmann sin Warkstäd 1916
Richard Hermes Verlag Hamborg Wenn de Scharrnbulln
brummt Wat is dat doch en schöne Tied, – wenn de
Scharrnbulln brummt. Denn sünd de warmen Sommerabends wedder dar.
De Kinner larmt un swarmt noch up de Strat un up de Plätz.
Hansjochen sitt up'n Drumm (kurzer Baumstamm) un treckt de Harmonika,
un de Deerns un allerhand Jungvolk hukt bi em rüm un singt all'
de schönen Leeder: von den Jäger, de jagen, un dat
Mäken, dat fröh upstahn wull, von den Herrn Pastorn sin Koh
un den Hochtiedsspaß, von den Soldaten up de Wach, un wie se
sünst noch heet. De Knechen sitt ünnern Linnbom un pinkert
up den lütten Ambolten de Leen (Sensen) scharp; denn morgen geiht
dat bi den Hawern los. Vadder un Mudder sitt up de Gorenbank un hebbt
de Arbeit un Sorgen achtern Oken (Dachwinkel) steeken. Dat is
würklich keen Tied to sorgen: de Aarn is so god utfolln. De ganze
Welt swömmt in Öwerflot. Sogar Grotmoder sitt noch buten, un
wenn se so de Scharrnbullns int Abendrot trecken süht –
hören kann se dat Brumm' nich mehr – ward ehr Gemöt
wedder frisch un ehr fallt Geschichten in ut ehr Kinnertied, vör
lange, lange Jahren. Nahwer Hans Dawelsteen kümmt ok üm
de Eck kieken. He hedd de Langschäftigen uttrocken un stickt 8 nu
in hölten Tüffeln. De beiden Jungs kamt ok an un luert un
spielohrt. Wenn he so mit de lange Piep an to schuben fangt, so von


-10     пред. Страница 1 из 78 след.     +10