Mien Jungsparadies - Klaus (Johann) Groth - Страница 1 из 71


dat hilt, en lütt Fischlamm uttoflicken oder torecht to maken. He
weer darmit half in'e Stuv und half op de breede Deel, wo man twischen
de Balken in'e Höch seeg, wo Schinken un Wurst hendal hungn. He
stött bi de Arbeit mitto mit den langen Handsteel daran un seeg
achterna, dat he nix raff raak. He weer half darbi in Iever un half in
Verdruß, dat hör man em an een un anner Luut an, de he rut
knurr, wenn he noch en Masch funn, de uthakt weer un de he mit sien
groten, aver geschickten Fingern wedder inflecht oder en Nagel in den
Rahmen fasthamer. He leeg darbi bald op'e Kneen, bald hev he sick op,
un man seeg em vun alle Kanten. He weer ganz mit Lehm besmeert, as
harr een sorgfältig alle Stelln söcht, wo en Faden vun sien
Jack oder Büx dörchschien, un dar en beten anwischt. Sogar
de platte Mütz op'n Kopp, de Klutt, as man domals sä, wies
hin un her an'n Rand twee bet veer Fingern, de se anfat un sick daran
aftekent harrn. Nich mal de Näs' weer ganz frie, dar harr he ok
hingrepen, blot de groten Steveln weern swart un nie nich putzt, de
harr he bet hoch över de lehmigen Been trocken. He föhl
sick aver garnich as en Minsch in en unsaubern Rock, dat seeg man sien
Bewegung an, höchstens as en Möller, de bestaben is, un dat
hört to't Geschäft, so ok bi em: he weer en Püttjer. De
Stuv weer spegelblank un rein, wo disse lehmige Gestalt in
rumwirtschaft. De Footborrn weer mit Sand bestreit, de Kachelaben ut


-10     пред. Страница 1 из 71 след.     +10